عشق یه قتل عَمده

فدای تو...

bisabeghe — Sun, 05 Jul 2009 09:21:18 GMT

نمي دونم چطور بگم همه وجود من توئي
حتي تو خواب تو بيداري تو لحظه لحظه هام توئي

کاشکي ميشد فقط يه بار تو رو تو آغوش بگيرم
بهت بگم دوستت دارم تا اون روزي که بميرم

فقط بدون دوست ندارم تو اون چشات غم ببينم
اون روز اگه بياد منم تو قلبم ماتم ميگيرم

نمي دونم چي بنويسم تا وصف خوبيهات باشه
خيلي کمه واژه اي که لايق وصف تو باشه

بيشتر از اين نمينويسم ولي از اون ته دلم
داد ميزنم باز هم ميگم فداي تو دوستت دارم

این قصه خیسه

bisabeghe — Mon, 12 Jan 2009 07:49:18 GMT

حيف روزايي كه بي تو به سر شد

حيف شبهايي كه بي من سحر شد

تو بي من تنها من از تو تنها تر

حيف اين عمري كه تنها هدر شد

من سردم تو سردي دل نيمه جونه

ميسوزه مي سازه در بعد داغونه

ميلرزه حتي با چيك چيك اشكام

مثل گنجشكي كه زير بارونه

لبهامون لبخنده عشقو كم داره

دلگيرن روزامون لحظه غم باره

دستاتو دستم كن خيلي محتاجم

پاييزم ميريزم رو به تاراجم

من ابرم تو بارون اين قصه خيسه

خورشيدو بر گردون اينجا قديسه

اعجاز بارونو باور كن وقتي

مي خواد اين احساسو از نو بنويسه

من ابرم تو بارون اين لحظه نابه

اين لحظه مخصوص ماه و مهتابه

بيدارم يا اينكه مي بينم خوابت

كي نيلوفر سهم قلب مردابه

اينجا قلب آدمها بي فانوسه

روياشون رويا نيست عين كابوسه

اينجا چشمامون تو گريه مي پوسه

من جايي ميخوام با تو قد بوسه

ما دستامون با هم دنيا مي سازه

بي سقف و بي ديوار و بي دروازه

ما با هم هستيم و با هم ميميريم

بپر با من بپر وقت پروازه

صیاد...

bisabeghe — Mon, 25 Aug 2008 07:04:13 GMT

صحبتي بود از اول كه تو بودي و به غير از تو نبود

اين كه آغاز تو بودي

و مرا روح مرا جان مرا فاتحي جز تو نبود

و كلامي كه تو را با دل من و مرا با دل تو

داد پيوند و بماند بود هم نام تو و ياد خدا

و نگاهيست تو را از آغاز صاف و رنگين و عزيز

مثل يك غصه پر از حادثه و مثل آرامش يك بركه خموش

و من اما چه پريشان و عطشناك چه بي طاقت و تاب

سوي چشمان تو هر روز شتاب

و تو آنگونه فريبا و مليح زير پاي دل من

دام گستردي و من صيد چشمان قشنگ تو شدم

صحبتي را كه از آغاز نبود صحبت صيد و شكار

آتشي بود كه يار از نگاهش به دلم ريخت و من

نه پشيمانم و نه خسته و زار

نه ز چشمانش سير نه به دنبال كسي غير نگار

من كه صياد تو بودم

خود شدم صيد و شكار...

قاصدک...

bisabeghe — Tue, 19 Aug 2008 10:12:59 GMT

قاصدك ديريست نمي آيي و من را خبري نيست تو را

قاصدك مَردُم چشم من از حسرت تو مُرد، بيا

خبري زمزمه كم و جوابي ببر از من بر يار

تو بگو از يارم كه چه ها مي كشد از فاصله ها

چه غمي روي دلش سنگ نهادست بگو

زخم اندوه جدايي چه به روزش آورد؟

تو بگو با من باز داغ آن عشق كه او را سوزاند

زير خاكستر اجبار چرا گشته خموش؟

قاصدك تو نمي آيي و من مي دانم چه به روزش آورد

چرخ قهار فلك

قاصدك دست به دامان توام كه بيايي ديگر

ببري پيغامم

به سراغش بروي جاي من گريه كني بر پايش

و بگويي او را غم و دردت به سرم اي دلبر

عشق تو باغ مصيبت زده شد در دل ما

خشك نشد

تو بگو با يارم كه چه ديدي از من؟

تو بپرس از يارم كه مجازات محبت و جزاي خوبي!

عاقبت بي خبري از تو و از باغ و گل است

چه كشيدم اينجا و نمي داند او

تو بگو يار مرا كه اگر فاصله قرني بشود تا ديدار

عشق او در دل من مي ماند

و اگر نيست ملالي اورا و دگر نيست سراغي از من

او خودش مي ماند

عشق من در دل او مي ماند

و اگر هم مردم لحظه اي در دل او

لا اقل مي دانم زير لب فاتحه اي مي خواند

قاصدك زود بيا زود برو و بگو يارم را

به فدايش بشوم

عشق من قاصدك را تو بگو پيغامت...

جدایی...

bisabeghe — Sat, 02 Aug 2008 09:36:58 GMT

جدايي ريشه اي دارد

كه از افلاك تا قعر زمين رفته است

زمينش وسعتي دارد

به پهناي دل انسان

درختش قدمتي دارد

كه آدم روي آن افسوس را كنده است

جدايي ريشه اي دارد

كه بس پر كينه و سرسخت و طولانيست

از اندوه زمين

اين ريشه صدها قصه مي گويد

از اعماق دل شبها

از آه سرد و از غمها

جدايي حكمتي دارد

جدايي صحبتي دارد

زمين هم با زبان بي زباني راز مي گويد!

زمين مي گويد هر برگي...

كه از سر شاخه لخت درختي

رخت مي بندد

جدا از شاخه مي گردد

زمين يار جديد او

به وي آغوش باز مي كند

جدايي يار پيوند است و از ما ريشه مي گيرد

اگر از من جدا گشتي

و همچون برگ از اين شاخه خشكم رها گشتي

تو را يار ديگر، آغوش مي بازد

تو را بس منتظر در اين جهان

بنشسته بي طاقت

تو هم بي طاقتي اي يار

تو هم از بام قلب ما گشودي بال

تو هم از ما جدا گشتي

تو هم از چنگ عشق ما جدا گشتي

ولي روزي تو آيي در كنار من!

كنار تك درخت خشك جان من!

به روي اين درخت خسته و تنها

تو خواهي كند

با اندوه و با غمها

كه صد افسوس و صد هيهات

خدايي بود و يار و دنيايي

جدايي آمد و دنيا دگرگون گشت و ايمان رفت

خدا قهرش گرفت از قلب ما ها، رفت

و دنيا ماند و اينك اين جدايي ها

جدايي ريشه اي دارد

كه نفرين خدا در خاك مي پاشد

جدايي ريشه مي گيرد

ولي هرگز نمي ماند...

عشق

bisabeghe — Sat, 14 Jun 2008 09:26:18 GMT

گفت عا شقم

می گفت عا شقم , دوستش دارم و بدون او هيچم و برای او زنده هستم

او رفت , تنها ماند ... زندگی کرد و معشوق را فراموش کرد

از او پرسيدم از عشق چه می دانی ؟ برايم از عشق بگو

گفت : عشق اتفاق است بايد بنشينی تا بيفتد

گفت:عشق آسودگيست , خيال است ... خيالی خوش

گفت : ماندن است . فرو رفتن در خود است

گفت : خواستن و تملک است , گرفتن است

گفت : عشق سادست , همين جاست دم دست و دنيا پر شده از عشقهای زود

عشقهای ساده اينجايی و عشقهای نزديک و لحظه ای

گفتم : تو عاشق نبودی و نيستی

گفتم : عشق يک ماجراست , ماجرايی که بايد آن را بسازی

گفتم : عشق درد است درد تولدی نو . عشق تولد است به دست خويشتن

گفتم : عشق رفتن است عبور است , نبودن است

گفتم:عشق جستجوست , نرسيدن است , نداشتن و بخشيدن است

گفتم : عشق درد است , دير است و سخت است

گفتم : عشق زيستن است از نوعی ديگر

به فکر فرو رفت و گفت عاشق نبوده ام

گفتم عشق راز است . راز بين من و توست , بر ملا نمی شود و پايان

نمی يابد . مگر به مرگ

آهی سردی کشید

دیگه هیچی نگفت

سرشو انداخت پائین و آروم از پیشم رفت

پ.ن:آآآآآآآآآآآآآآآخ جونمی امتحانام تموم شد

ولی دیگه از این به بعد نمی تونم از زیر کار در برم

اسباب کشی سخت ترین کار دنیاست

باور...

bisabeghe — Fri, 30 May 2008 10:49:18 GMT

همه میگن با داشتن یک دنیا خاطره

چرا دیونگی کردی و گذاشتی که بره

روز برام هفته و هفته برام ماه میشه

نفسم به خاطر تو یکی یکی آه میشه

دیگه داری از زندگی سیرم میکنی ...

دیگه داری منو از خودم بیخود میکنی

دارم یه چیزای رو حس میکنم

دارم به باورهایی میرسم...

حس میکنم میخوای تنهام بذاری

حس میکنم میخوای از پیشم بری

به خدا ای مرغ سعادت تو رو دوست دارم...
.
لعنت به تو و عشق تو و ذات خرابت

بازم که به هم ریختی بازم که افسره شدی

این فکرارو نکن

به خدا ای مرغ سعادت تو رو دوست دارم

پس چرا؟؟؟

دارم یه چیزای رو حس میکنم

دارم به باورهایی میرسم

به خدا خستم خیلی خسته خسته...

محل گذره...

bisabeghe — Wed, 21 May 2008 09:19:03 GMT

به من گفتی با هم بسازیم

ساختم خرابش کردی

تحمل کردم

به مسخرم گرفتی

رفتی و رفتم

ولی می دونی که می دونم که می دونی که می دونم

سخت در عذابی

واسطه نگیر برای خودمون

دنیا محل گذره

آیینه ی قهر طبیعت

bisabeghe — Thu, 01 May 2008 17:53:23 GMT

شايد امروز نگاهم ز نگاهت نگران...

شايد اين لرزش دست

يا اين لغزش پا

يا اين فرومايگي عزت ما

از نگاه يخ تو و سخنهاي پر از طعنه ي توست.

ياد دارم روزي موي فتاده از اندام من حتي آنسان

قيمتي داشت گزاف

پيش بازار نگاهت، افسوس...

دستهايم كه از اندوه تو پر شد

خالي از مهر خدادادي و نعمت ها شد

خالي از هر بركت پر از خواهش ها شد

دستهايم چه تهي گشت و غرورم مجروح

عزت از كف دادم...

پيش چشمان تو اينك تنها

در بغل عشق گنديده به سودا دارم

در كلنجار من و عشق و قلب

آنكه پيروز شد از اين ميدان

نه دلم بود نه عشقم نه خودم

و تو بودي فاتح...

كه دلم را بردي و نشاندي به تباهي عشقم

و خودم را چه شكستي بي رحم

آنكه مغلوب شد از اول كار

آنكه خاموش شد و مرد دلش

آن فقط من بودم...

آنكه بازيچه دستان تو شد عاقبت من بودم

من شكستم خاموش،‌ بي صدا خورد شدم

آنكه فردا شكند جنجالي

و شود خورد تو هستي، آري...

تو دگر آزادي و در اين آيينه ي قهر طبيعت با عشق

سفري خواهي كرد

مي شوي ملعبه دست و خاموش چو من

عاقبت مي شكني

و ندارم ترديد كه تو بد مي شكني...

سلام...

bisabeghe — Tue, 11 Mar 2008 11:29:18 GMT

سلام٬

آمدی چه زيبا

گفتم دوستت دارم چه عاشقانه

پذيرفتی چه فريبانه

آغوشم برايت باز شد چه ابلهانه

با تو خوش بودم چه کودکانه

همه چيزم شدی چه زود

به خاطر يک کلمه ما را ترک کردی چه ناجوانمردانه

نيازمندت شدم چه حقيرانه

واژه ی خداحافظی به ميان آمد چه بی رحمانه

و من سوختم چه بچه گانه

ولی هنوز دوستت دارم ای غريبه!